Aðfaranótt sunnudags átti ég ömurlegustu nótt lífs míns!
Plönin fyrir þetta kvöld voru þrælfín. Við Rebekka ætluðum að vinna
um kvöldið og fara svo á Á móti sól ball og skemmta okkur geðveikt
vel.
En þetta breyttist allt á hinn versta veg.
Nóttin byrjaði á því að ég var á Stokkseyri að klára að vinna. Hún
byrjaði svosem vel þar sem chillað var aðeins uppá Fjöruborði þegar
vinnan var búin. Ég, Rebekka, Rúnar og Pétur keyrðum svo heim. En á
heimleiðinni fékk ég þessar rosalegu blóðnasir alveg upp úr þurru.
Þarna í svartamyrkrinu í bílnum skvettist blóðið út um allt og í
örvæntingunni fann Rebekka fyrir mig bol frá sér (þar sem ekkert
bréf var að finna í bílnum) til að reyna að stöðva blóðflæðið og
þurrka allt upp. Þetta reddaðist jú alveg og við stoppuðum heima
hjá Rebekku og þar þreif ég það mesta framan úr mér og úr úlpunni.
Við náðum í balldressið og fórum svo heim til mín. Þar gerðum við
okkur tilbúnar og svo keyrði ástkær bróðir minn, Dagur, okkur á
ballið. En þá byrjuðu skemmtilegheitin og við komumst ekki inn, því
hver einasti maður var spurður um skilríki. Rétt fyrir hálf þrjú um
nóttina (við höfðum verið að vesenast hjá ballinu) var Rebekka
komin heim til sín og Dagur setti mig út heima. Það síðasta sem ég
sagði við Dag áður en ég steig úr bílnum var:
,,Ég er með húslykil, takk fyrir rúntinn, bæbæ”.
Ég gekk að útidyrahurðinni, Dagur keyrði í burtu og ég stakk
höndinni niður í vasann til að ná í lykilinn.
En guess what. Enginn lykill. Enginn gsm sími. Enginn í
húsinu.
Ég hafði hugsað svo gáfulega áður en við lögðum á stað á ballið að
skilja símann eftir til að vera ekki að dröslast með hann í
vasanum. Djöfull sá ég svo eftir því. Lykillinn hafði dottið úr
vasanum eitthverstaðar á leiðinni. Fokk.
Þetta var ekkert svaka mál svona fyrst því þetta hefur komið fyrir
nokkrum sinnum áður og það alltaf reddast.
Ég labbaði hringinn í kringum húsið og tók í alla hurðahúna en allt
var læst. Bílskúrshurðin var einnig læst að vana. Ég gaf ekki strax
upp vonina því áður hafði ég náð að skrúfa upp glugga. Ég tók fram
allt sem ég gat fundið sem ég mögulega gat skrúfað með. Ég var
bjartsýn og byrjaði að skrúfa. Ekkert af tólunum virkuðu. Hvernig
sem ég reyndi tókst ekkert. Á þessum tímapunkti var mér orðið
ískyggilega kalt. Ég var bara klædd þunnum hlíralausum bol og
þunnum jakka, klára stelpan ætlaði sko ekkert að vera að stikna úr
hita á ballinu. En í staðinn fyrir það fékk ég kuldann. Mínúturnar
liðu og ég hélt áfram að reyna að opna bévítans gluggann. Ég var
virkilega farin að hugleiða að taka upp þungan blómapott og brjóta
upp gluggan. Puttarnir mínir voru að frjósa og ég gekk aftur fyrir
framan hús. Ég leitaði enn aftur í öllum vösum en þar var enginn
lykill. Ég hugsaði með mér að Dagur hafði sagst aðeins ætla að
skreppa þannig að hann gæti jú alveg komið á hverri stundu. Einn
bílinn okkar stóð í hlaðinu og í bjartsýniskasti tók ég í húninn á
honum. Mér til undrunar, því alltaf höfum við bílana læsta, var
hann ólæstur. Ég hugsaði með mér að mér ætti eftir að hlýna aðeins
á að sitja inni í bíl en ekki standa úti í nístandi kuldanum og
ískalda rokinu. Mér til gremju var ekkert hlýrra þar. Ég leitaði í
öllum krókum í bílnum af lyklum og fann þar nokkra. Enginn af þeim
var þó húslykill. Ég fann skrúfjárn og eitthver tól þarna í bílnum
og gerði fleiri atlögur við gluggann. Ekkert gekk! Ég var orðin
vægast sagt köld og pirruð. Ég fór inn í bílinn og ákvað að reyna
að leggja mig og bíða eftir Degi. Það gekk ekki betur en að ég
kúrði þar í keng, fram í og aftur í, tærnar að detta af og ég
skjálfandi af kulda.
Þið hugsið líklega með ykkur núna afhverju í fjandanum ég var ekki
löngu búin að fara heim til eitthvers og hringja eða eitthvað. En
ég er því miður þannig af *Guði* gerð að ég vill ekki vekja fólk um
miðjar nætur, geðveikt kjánaleg að deyja úr kulda og segja: ,,Hæ,
ég er læst úti

”
Nei, frekar vil ég þjást heldur en að vera að láta fara mikið fyrir
mér.
Allavegana hálftíma seinna gafst ég upp á því að reyna að sofna og
gerði enn eina atlögu við gluggan. Ekki gekk það betur en fyrra
skiptið. Ég fór aftur inn í bíl og sá ég þá ekki snjógalla aftur í
skotti. Damn, afhverju fattaði ég það ekkert fyrr. Þetta var þessi
fíni skærappelsínuguli snjógalli frá pabba mínum og ég skellti mér
í hann. Gallin var svona líka mjög mikið stór og flottur en allt
gerði ég til að fá smá hlýju í kroppinn. Ég gekk í kringum húsið,
hljóp í kringum húsið, stakk höndunum inn um gluggana, allt til að
hlýja mér. Ég fann svo þessa svaka flottu garðyrkjuhanska í bílnum
og klæddi mig líka í þá. Þarna var klukkan orðin u.þ.b. 4. Ég gafst
upp á biðinni, Dagur ætlaði greinilega ekki að láta sjá sig, og
ákvað að láta mig hafa það og ganga til Rebekku og vekja hana. Ég
gekk af stað, í risastóra appelsínugula snjógallanum, með hettuna
yfir hausnum, með hálffalið andlit og garðyrkjuhanskana á höndunum.
Skárra þótti mér að láta sjá mig svona (ég vona bara að enginn hafi
þekkti mig) heldur en að frjósa úr kulda. Ég hjóp og gekk til
skiptist og reyndi að hylja mig sem mest þegar bílarnir keyrðu
framhjá.
Þegar ég var komin að hringtorginu hjá Horninu sá ég löggubíl. Hann
var með blikkandi ljósinn á eftir eitthverjum sportbíl. Þeir
stoppuðu hjá Horninu, ég safnaði kjarki, gekk upp að löggunni og
bað um að fá að hringja, ég var nefninlega læst úti. Löggan horfði
skringilega á mig í múderingunni en var svo vingjarnleg að lána mér
einkafarsímann til að hringja. Ég hringdi í Dag og bað hann um að
koma upp í Horn STRAX! Ég þakkaði kærlega fyrir símtalið og gekk
hratt í burtu. Þarna höfðu allavega 3 fullir bílar af krökkum keyrt
rétt upp við mig. Ég held ég hafi aldrei skammast mín jafn mikið!
Ég gekk í átt að annari hliðinni á Horninu og ákvað að fara úr
þessum bévítans snjógalla. Ekki vildi ég láta stóra bróðir og hans
vini sjá mig þannig uppdressaða, eina út í horni, klukkan 04:20 um
nóttina og Dagur ekki vitandi betur en ég væri heima sofandi. Dagur
kom í eitthverjum bíl frá félaga sínum og ég settist þar inn. Þar
var fólk sem ég þekki ekki og ég þarna með risa snjógalla í fanginu
og brosti fallega til stóra bróður sem ég man ekki eftir að
hafa séð jafn hissa á svipinn.
Ég útskýrði mál mitt og var að deyja úr skömm.
Ég komst þó inn í hús ennþá á lífi og þakka *Guði* fyrir það.
Það fyndnasta við þetta var þó að ég var alveg viss um að vera með
lykil þegar Dagur keyrði í burtu og svo kom seinna í ljós að hann
hafi bakkað inn í helv* bílastæðið heima og ég tók ekki eftir því!!
Núna ligg ég uppi í rúmi. Að blogga þessa skemmtilegu sögu,
RADDLAUS!
Það heyrist varla í mér ég er svo hás! Ég fékk þetta feita kvef
eftir nóttina og er núna að deyja úr hálsbólgu og kvefi og svo fæ
ég blóðnasir inn á milli.
Mér líður eins og það sé rotta í nefinu á mér og köttur í
hálsinum.
Ekki get ég sagt að þetta hafi verið skemmtileg nótt.